Kromme tenen van Thierry Baudet en Julien Blanc

Met kromme tenen keek ik op 21 november naar De Wereld Draait Door.* Thierry Baudet verdedigde daar de datingcursussen van Julien Blanc, die wereldwijd onder felle
kritiek staan vanwege hun agressieve, manipulatieve en seksueel grensoverschrijdende inhoud. Zo raadt Blanc mannen aan om vrouwen bij de keel te grijpen, om het hoofd van een vrouw richting zijn kruis te trekken en om haar te isoleren van haar familie en vrienden.

Volgens Baudet voldoet Blanc aan een belangrijke behoefte van door de vrouwenemancipatie onzeker geworden jonge mannen. Die mannen zijn volgens hem onzeker omdat jonge vrouwen gemeen zijn in de liefde. Ik weet zeker dat Baudet hiermee massa’s onzekere, bescheiden en aardige jonge vrouwen over het hoofd ziet. Toch heeft hij wellicht een punt. Ik moest denken aan Norah Vincent die als journalistiek experiment een jaar lang als man door het leven ging. Zij merkte dat vrouwen zich tegenover mannen zeer wantrouwig en defensief gedroegen en dat dit ondermijnend werkt voor het zelfvertrouwen van mannen.

Ambivalente taak

Waarom zijn vrouwen soms wantrouwig, defensief of zelfs gemeen tegen versierende mannen? Volgens mij niet omdat ze gewoon zo zijn, maar door wat hen van jongs af aan geleerd is over hoe verliefdheid en versieren werkt. En door wat jongens daarover leren. Thuis, op school, in Disneyfilms en in romcoms. Traditioneel wordt mannelijke seksualiteit beschouwd als actief en vrouwelijke seksualiteit als passief. Mannen als seksueel, vrouwen als sexy. De man versiert de vrouw. Zij is degene die de moeilijke en ambivalente taak heeft om tegelijkertijd afwerend en willig te zijn. Om ‘nee’ te zeggen terwijl ze ‘ja’ bedoelt. Geen wonder dat feministen in de jaren ’80 erop wezen dat al die cultureel verwachte ambivalentie tot grensoverschrijdende situaties leidt. ‘Ja is ja en nee is nee’ werd de leus. In de afgelopen decennia zijn vrouwen dan ook assertiever geworden. Veel is echter ook niét veranderd. Onze eigen professor Ine Vanwesenbeeck stelde in haar oratie dat we in een half veranderde wereld leven. Heel generaliserend kun je zeggen dat de mannen nog steeds de vrouwen versieren, maar dat die vrouwen wat duidelijker zijn in hun ‘ja’ of ‘nee’.

Grenzen of verlangens?

En daar zit ‘m de crux. Want steeds maar dat ‘ja’ of ‘nee’ moeten bepalen, is een lastige taak. Hoe doe je dat nou op een duidelijke, maar aardige manier? Een te ambivalente afwijzing kan tot seksuele grensoverschrijding leiden. Een te late afwijzing wekt valse verwachtingen. Een te botte afwijzing is gemeen. Nog vervelender is bovendien dat de nadruk op ‘ja’ of ‘nee’ vrouwen in de verdedigende rol dwingt. Wanneer vrouwen constant bezig zijn hun seksuele grenzen te bewaken, welke plek is er dan nog voor hun seksuele verlangens?

Baudet vindt Blanc’s versiertrucs de perfecte oplossing voor het probleem. Onzeker geworden mannen moeten gewoon wat meer macho worden. Word je afgewezen? Maakt niet uit, een ‘nee’ is toch eigenlijk ‘ja’? Gewoon even die keel vastpakken. Lekker terug naar het traditionele seksuele script, met wat extra agressiviteit en manipulatie. Ik denk dat dat niks oplost, maar het alleen maar erger maakt. Wanneer mannen op een ‘nee’ reageren door seksueel agressief te worden, hebben vrouwen immers nog veel meer om wantrouwig over te zijn.

Doorzetten

De oplossing ligt dan ook niet in agressieve en manipulatieve versiertrucs, maar in het verder doorzetten van de verandering die door de emancipatie op weg is geholpen. Wanneer de vraag wie wie versiert niet meer afhangt van je sekse, zouden mannen én vrouwen allebei wel eens een stuk aardiger kunnen worden. Ze hebben dan immers met beide rollen ervaring en kunnen zich daardoor beter in de ander inleven. Vrouwen worden zich dan meer bewust van hun seksuele verlangens in plaats van hun seksuele grenzen. Voor mannen die niet zo goed zijn in versieren, is het handig dat een vrouw dat ook kan doen. Zonder dat hij daar een watje van wordt, want dat soort classificaties gooien we in de prullenbak.

Duidelijk doch vriendelijk

Niets minder dan een cultuurverandering is daarvoor nodig. Laten we in de opvoeding, in Disneyfilms, in romcoms en op school aan jongens én meisjes de boodschap geven dat zij allebei het initiatief kunnen nemen. Leer jongens én meisjes hoe je duidelijke doch vriendelijk ‘ja’ of ‘nee’ kunt zeggen. Of ‘ik twijfel’, want dat mag ook. En leer jongens én meisjes om een ‘ja’, ‘nee’ of ‘twijfel’ voor waarheid aan te nemen en te respecteren. Dan hoeft niemand gemeen te zijn in een poging tot assertiviteit. En hoeft er geen seksuele dwang aan te pas te komen om mensen toch over de streep te halen. Want daar word je als slachtoffer wel méér dan een beetje onzeker van.

PS: Totdat we zover zijn, staan hier misschien nog wat betere versiertips voor onzekere mannen.

* Het fragment in De Wereld Draait Door.

Blog voor Rutgers, 27 november 2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s